همین دیروز بود؟

 نه ،مطمئن نیستم! 

درک گنگ ومبهم همیشگی از زمان اکنون چه هجو است .

 شاید امروز باز مطمئن نیستم  یا آنروز سالها پیش 

جفت نگاهم به تو زل زده بود وتو مثل کبوتری درچنگ  خیس ،

هی پر پر زدی هفت شب باران باریده بود

 پر

 پر 

 پر

 من، پر…………

تو، پر.

  کلاغ پر. 

 گنجشک پر.

  عقاب پر.

  خواب پر ……

.دیگر خوابم نبرد….تو مرا بردی 

 من که بالم شکست…

برای امشب بس است

  گرسنه نیستی؟      تشنه؟ 

 اخراجی شمارۀ پرت سرنوشت! 

 روی سرت تلنبار میکنم پیچک ها را  زندانی من!

  می خواهم پنهان کنم تو را  از چشم مردم در قلب خویش   ونیلوفرانه به پیچم به دور تو. 

 حسودم من؟ 

تنت خیس…………..

 تنت پر 

 بوی گل سرخ می دهی  راستش را بگو پیچک پوش من زندانی نیلوفری!  

     تا بحال چند بار عاشق شده ای؟  

کور شود چشم مجنون که نتواند دید! 

 صمیمی بگویمت: بیا امشب اعتراف کنیم ،چند بار عاشق شده ایم 

 من گوش باد راگرفته ام ، صمم بکم. 

 پنجره را باز نمی کند که بشنود ،نمی شنود،  باران تک می زند.

……………….کسی خانه نیست،  باران !نزن ، نزن،  کسی خانه نیست.

…………..هیس  هی سسسسسسس .

  ما که خانه ایم،  

فقط امشب را می خواهیم برای اعتراف کردن   تا ماه از پشت ابرها بیرون نیامده. 

            نیلوفر یزدان پناه.  پائیز 86

ما عشق را حذف کردیم 

 از نزاع لحظه ها خسته شدیم 

از همان جاده ها که او گذشت

ما هم سنگین گذشتیم 

چیزی نگفتیم،فقط سالخورده

جسممان خلید وبیچاره روحمان نالید  

حرفی نزدیم …..حرفی نزدیم

تنها در سایه دلقکان عاشق در خفا پژمردیم  

ما عشق را حذف کردیم

وقتی که شکسته شدیم 

وقتی که اوهام ما در آب فرو ریخت 

وبی صدا خالی شدیم،…….

خالی شدیم شکلی از درد شدیم     

 طرحی از بغض 

ما عشق را حذف کردیم 

وقتی که در باور ما هیچ یک بیدهای جهان مجنون نماندند 

وقتی که پیراهن خیالمان از هم دریده شد

وبی صدا  گریستیم…….. گریستیم 

سراپا وجودمان چشم شد  

نقشی از تمام آبهای راکد شدیم 

وکبوتران بهانه گیر شهر هم  

تا پگاه با ما گریستند … گریستند                                                 

نیلوفر یزدان پناه 

 زندگی فی‌البداهه »زندگی فی‌البداهه
نمایشی بی تمرین
تنی بی پُرو
سری بی تأملاز نقشی که بازی می‌کنم ناآگاه‌ام
فقط می‌دانم که از آن خودم‌ست، غیر قابل تعویض

« و این پروانه که عادت داشت »و این پروانه که عادت داشت بر پای چپم بنشیند گاهی که من خسته بر کوره‌راه جنگل کنار دریاچه یله می‌دادم چه خواهد کرد. برای جنگل نگران نیستم و نه برای آب که همیشه زنده، روان و مواج ماهی و سوسک در آن زندگی می‌کنند و گاه‌گاه نسیم، دوان دوان از آن می‌گذرد. اما پروانه تک و تنها پروانه‌ای که دیگر هیچ کسش نمی‌گوید: چه محشری درباره هایدیگر به انگلیسی تو. در مخمل بالت خورشید کوچک چشم‌آبی را بستی بی این خورشید این قسمت جنگل بر همین کوره‌راه تاریک می‌بود. درست همان جایی که دست و پا و لبخند من است. لبخندم، آری مطمئن‌ام، خاموش می‌شد اگر نبودی و می‌ترسم، دلشوره دارم نکند دوستی ما آن‌قدر صمیمی باشد که تو هم نتوانی بی لبخند من بمانی.« ازلی‌اند این واژه‌ها »